Van 1 december 2008 tot en met 31 maart 2009 exposeert beeldend kunstenaar Erik Loman zijn werken bij Catapult. Loman verwierf faam met de geverfde TV Oost deur, bekend van het programma van Willy Oosterhuis.
Toch doet deze veelzijdige kunstenaar veel meer. Hij vervaardigt en beschildert ‘proatpoale' van hout, schilderijen op linnen doek, ‘boomkunst' en glasobjecten. Blij zijn we bij Catapult met zijn expositie. Maar ook zijn persoonlijkheid past prima in het ‘eigenwijze, creatieve en hartelijke concept'.
Wie is Erik Loman?
Wie Erik Loman aankijkt ziet, in eerste instantie een stoere, vriendelijke man. Al gauw blijkt dat je hem niet in een hokje kunnen stoppen. Als we dat al zouden willen. Naast die eerste indruk zien we gedrevenheid. Hij is geen kunstenaar ‘die wel ziet wanneer (en hoe) hij wakker wordt'. Bijna dagelijks is hij in zijn atelier in Haaksbergen te vinden. Aan ‘oppeppende' middelen doet hij ook al niet, piercings zijn hem vreemd. Alledaags is hij evenmin. Vol verve vertelt hij over zijn manier van werken.
"Ik beschilder alles waar verf op kan. Natuurlijk op linnen doek. Van 30 x 20 centimeter tot 1.50 x 2.00 meter. Maar ook op glas, auto's (met toestemming), en ‘proatpoale' van hout. De TV-Oost deur, ‘achtervolgt' mij. Prima hoor. Maar ook erg leuk om te doen was met een grote, omgewaaide boom aan de slag te gaan. Een houtkunstenaar maakte er een speeltoestel annex bank van. Met honderd kinderen hebben we er een kleurtje aan gegeven. Het was voor mij bijzonder omdat het mijn oude basisschool was."
˜Nee' leren zeggen
"Voordat een doek klaar is ben ik veertien dagen verder. Met een piramidevormige kwast zet ik eerst dikke zwarte lijnen op doek. Dat moet in één keer goed gaan. De ontstane vlakken kleur ik in met verf. Hier heb ik een middel aan toegevoegd dat de verf dikker en steviger maakt. Ik werk met drie tot elf kleuren. De dikke verf moet uitharden. Om een schilderij af te maken ben ik er gemiddeld twaalf dagen mee bezig. Als alle lagen gedroogd zijn polijst ik het doek handmatig. Daarna breng ik drie lagen vernis aan. Het werk krijgt daardoor een geëmailleerde en glasachtige uitstraling. Niet elk werk vind ik mooi. Soms verdwijnt het naar de stort. Maar dan wel in stukken gesneden. Ik wil niet dat het ergens opduikt. Afscheid nemen van een werk blijft lastig. Ik verkocht een doek dat nog ‘nat' was. Per ongeluk eigenlijk. Er was iemand in het atelier die het aansprak. Natuurlijk ben je er trots op, aan de andere kant wil je het nog niet meteen kwijt. Werken in opdracht vind ik lastig. Ik leer er ‘nee' tegen te zeggen. Mensen hebben een ‘plaatje' in hun hoofd. Dat is moeilijk werken. Het belemmert je ook."
Past het wel bij de gordijnen?
"Ik zie ontwikkelingen in mijn werk. Negen jaar geleden begon ik met stippen en strepen. Ik durf wat meer, het wordt iets losser. Natuurlijk zijn er mensen die het ‘afgrijselijk' vinden. Toch raakt het mij nog steeds, die kritiek. Een andere keer ‘past het niet bij de gordijnen die ze hebben hangen'. Daar snap ik niets van."
Manlief
"De kunstenaarswereld is bijzonder. Van Haaksbergen tot Florence maken we dingen mee. Wel relativeren hoor. Noemt u ook maar IJmuiden, Velp, Nieuwegein en Hattem. Of de timmerfabriek waar mijn werken hingen. Mijn partner houdt mij met beide benen op de grond. Soms kijk ik ergens tegenop. Blijkt dat het grootspraak is. Ik ken het verhaal van de kunstenaar die in het westen van het land een prijs riep. De belangstellende mevrouw verstond het verkeerd en reageerde enthousiast op het bedrag dat ruim drie keer zo hoog was dan dat hij bedoelde. Verkocht! Ik moest er om lachen maar zou het zelf niet durven. Bij kunst wordt geroepen dat het waar is ‘wat de gek er voor geeft'. Voor mij is het een manier van leven. Ik wil het altijd beter. De Lange Lomannetjes op linnen van 80 cm lang en 15 cm breed zijn mooi om te maken, de houten sculpturen vind ik bijzonder om mee te werken. En nu dus de glazen objecten. Dat is een primeur. Ik ben blij met de expositie in Hellendoorn. Het zijn wel pittige vrouwen daar bij Catapult. Daar moet ik dan wel weer om lachen. Het eten staat bij hen om 17.00 uur vast niet op tafel als manlief thuis komt. Ach weet je, dat vind ik ook wel weer mooi. Geniet van het leven. En van kunst! Ik mag toch hopen dat ze er bij de galerie op z'n minst een kop koffie met iets lekkers schenken."
